Definicja & prezentacja
 Ciało ludzkie, jak każdy żywy organizm jest zbudowane tak, aby adaptować się, bronić i samonaprawiać w przypadku urazów fizycznych, emocjonalnych, toksycznych, wirusowych, bakteryjnych i środowiskowych.
Kiedy siła agresji przewyższa możliwości obronne organizmu, zostaje uszkodzona witalność tkanek dotkniętych tym urazem. Następuje "zapamiętanie" urazu w ciele. Zmiany w witalności tkankowej mogą pojawić się jako różnego rodzaju manifestacje, w miejscu urazu bądź na dystans.
MIKROKINEZYTERAPIA poszukuje poprzez specyficzną technikę manualną - mikropalpację, ślady pozostawione przez te urazy w różnych tkankach organizmu. Jej działanie polega na stymulowaniu mechanizmów autokorekcji ciała w celu zatrzymania degradacji tkanek i przywrócenia ich prawidłowej funkcji. W zależności od typu agresji, terapeuta poprzez dotyk będzie stymulowały różne tkanki i ich funkcje.
Technika ta może być stosowana u pacjentów w każdym wieku, zarówno w przypadku zaistniałych już dolegliwości jak i prewencji.
Słowa kluczowe :
• agresja : wydarzenie pochodzące z zewnątrz (fizyczne, toksyczne, emocjonalne itp.) zakłócające organizm.
• witalność tkanki : zdolność tkanki do prawidłowego funkcjonowania, wyczuwalna palpacyjnie.
• mikropalpacja : badanie wykonane za pomocą obu rąk, pozwalające określić stan witalności żywej tkanki.
|
Jak przebiega zabieg
1. Przebieg zabiegu 
Średni czas trwania zabiegu to 30 do 45 minut.
Po przedstawieniu przyczyn wizyty, pacjent kładzie się na stole do masażu, pozostając najczęściej w lekkim ubraniu. Rytmy życiowe są łatwiejsze do wyczucia poprzez lekkie ubranie niż bezpośrednio na ciele. Terapeuta nie jest rozpraszany przez inne odczucia, a pacjent czuje się bardziej swobodnie.
Pierwsza część zabiegu to poszukiwanie mikropalpacyjne pozwalające odnaleźć przyczynę odpowiedzialną za obserwowane zakłócenie- ten etap nazwano odkrywaniem blizny patogennej.
Druga część polega na poszukiwaniu symptomów, które są związane z tą blizną. W tym czasie, terapeuta pozostawia jedną rękę w miejscu przyczyny (na bliźnie patogennej), a drugą ręką, przesuwając się po linii środkowej ciała, poszukuje zaburzonej partii tkanek- tzw. piętra - będącego konsekwencją powstałej blizny. Po znalezieniu piętra, terapeuta określa tkankę jaka została na tym poziomie uszkodzona - tym razem na linii prostopadłej do osi ciała. To pozwala na zlokalizowanie symptomów w ciele - objawiających się oporem, wyczuwalnym między zaburzoną tkanką na danym piętrze a uszkodzonym organem.
Możliwe jest określenie orientacyjnej daty urazu zapisanego w ciele pacjenta. Chociaż fenomen ten nie został jeszcze do końca naukowo wyjaśniony, datowanie urazu jest ciekawą formą zbierania informacji, pozwalającej pacjentowi lepiej określić początek zaburzeń w jego organiźmie. Zrozumienie przeszłych przyczyn obecnego bólu jest również formą prewencji przed chorobą.
Po zidentyfikowaniu, blizna jest stymulowana co włącza prawie natychmiast procesy samoleczenia. Jest to forma bezpośredniego dialogu z pamięcią tkankową osoby, dokonywanego drogą palpacyjną bez pomocy innych nośników. Mechanizm autokorekcji włącza się tak samo dobrze u dorosłych, dzieci jak i zwierząt.
2. Po terapii
Ważne zakłócenia, które nie były usunięte we właściwym czasie przez organizm, a pozostają w związku ze zgłaszanymi dolegliwościami, zostają odnalezione i "przypomniane" ciału przez terapeute. Po zabiegu organizm zaczyna je usuwać. W związku z tym, w czasie 48 godzin po zabiegu pacjent może czuć się zmęczony. W ciągu tych 2 dni mogą się ujawnić lub nasilić dolegliwości i emocje związane z blizną patogenną. W celu ułatwienia tej eliminacji, zalecane jest aby w tym czasie, pić duże ilości wody i nie podejmować zbytecznych wysiłków.
3. Ilość koniecznych terapii
W przypadku kiedy pierwsza terapia nie przyniosła w pełni oczekiwanych efektów, pacjent może wziąć pod uwagę poddanie się drugiej terapii, w kilka tygodni po pierwszej lub w terminie krótszym, jeśli dolegliwości z jakimi przyszedł mają charakter ostry. Trzy wizyty związane ze zgłaszanym problemem - symptomem są maksymalną ilością jakiej pacjent może się poddać. Po tej ilości zabiegów, w przypadku braku odczuwalnych efektów, pacjent powinien skorzystać z innych rodzajów terapii. W takich przypadkach można przypuszczać, że dotychczasowa terapia nie dotarła do etiologii problemu albo zmiany w organiźmie doszły do stadium nieodwracalnego tą metodą.
Dwa lub trzy zabiegi w roku mogą być brane pod uwagę w celach prewencyjnych.
Niektóre choroby ewoluujące mogą wymagać regularnych terapii.
|
Kwalifikacje terapeutów
Terapeuci, którzy figurują na liście opublikowanej na niniejszej stronie, są fizjoterapeutami posiadającymi dyplom szkoły państwowej, bądź posiadają wykształcenie z zakresu medycyny.
Terapeuci ci przeszli przeszkolenie zaproponowane przez Centrum Kształcenia Mikrokinezyterapii, Centre de Formation à la Microkinésithérapie(CFM) prowadzone przez certyfikowanych nauczycieli.
Na końcu szkolenia, kursanci mogą zdać egzamin w celu uzyskania certyfikatu kompetencji. W tym celu wykonują kilka terapii kontrolowanych przez twórców metody.
Ponadto, mikrokinezyterapeuci zobowiązują się przestrzegać kodeks metody, który figuruje w załączniku
Może się zdarzyć, że wasz terapeuta oświadcza, że pracuje mikrokinezyterapią, ale nie figuruje na tej liście. Osoby te najprawdopodobniej nie skończyły jeszcze swojego szkolenia i nie zdały egzaminu kompetencji.
Może być również tak, że osoby te nie ukończyły żadnego szkolenia w zakresie mikrokinezyterapii.
Oczywistym jest, że nie możemy takich osób Państwu rekomendować.
|
|
